Beste vriendinnen, Beste vrienden,

Ik zou deze slottoespraak kunnen beginnen met een legendarisch citaat van een Nobelprijswinnaar of een filmster. Maar ik wil jullie liever het verhaal brengen van twee gewone mensen die ik ken.  Laat ik ze Jennifer en Ben noemen. Want voor mij begint het daar. Jennifer werkt in de Colruyt en wil een eigen huis, maar kan het zich niet permitteren op eigen kracht. Ze heeft geen ouders die haar een spaarpotje meegaven, en de bank doet moeilijk voor een volledige lening. 

Haar man Ben is technieker in de afvalcentrale. Ze moeten de 100 euro die ze normaal gezien sparen, afgeven aan de zwaar gestegen energiefactuur.  Samen hebben ze twee kinderen, en daar willen ze alles voor doen. En zeker voldoende tijd voor hen maken. Als ze op pensioen zijn, willen ze zeker zijn dat ze zich geen zorgen moeten maken.

Jennifer en Ben en al die andere mensen die hun best doen, hebben het soms moeilijk.  Ze nemen hun verantwoordelijkheid, en toch is dat niet meer genoeg.  Ze voelen zich zelfs ondanks hun inspanningen soms wegglijden uit hun veilige zone. Ze zien anderen hen voorbijsteken met trukken van de foor. Ze zijn niet zeker dat hun kinderen gelijke kansen zullen hebben. Als je Jennifer en Ben vraagt waar de politiek haar energie in moet steken, dan betwijfel ik dat het de dossiers zijn waarover vandaag kranten vol geschreven worden. 

Ik betwijfel dat het zal gaan, of je nu Feestdagen moet zeggen in plaats van Kerstdagen, of discussies over grondwettelijke rechten, de Vlaamse canon, over problemen ver weg, over ruzie tussen regeringen, laat staan binnen regeringen. Voor Jennifer en Ben, en met hen vele honderdduizenden, zijn er maar twee dingen echt belangrijk in het leven: hun familie en hun thuis

Familie, dat zijn de mensen om je heen. Je gezin, je buren, je vrienden, je collega’s.

Thuis, dat is de buurt waar je woont, de plek waar je je leven doorbrengt, hun warme huis. Als die twee in orde en in harmonie zijn, dan komt voor veel mensen alles goed.

Familie en thuis, dat is voor mij de nabijheid, een kernwoord voor mij van waaruit mensen vertrekken. Als je voelt dat die gewone mensen wegglippen van de politiek, dan moet je je zorgen maken. Dan moet je echt de zaken anders aanpakken , en je de vraag stellen voor wie, voor wat en hoe doen wij aan politiek? En dat is juist de bedoeling van het proces dat we doorlopen hebben.

Voor de tweede maal dit jaar, houden we congres, in volle corona tijd. Het is geen makkelijk proces iedereen had het liever fysiek. We tonen wel dat we in moeilijke omstandigheden doordoen. Ik hoor ook de opmerkingen, maar ze tonen vooral veel engagement. Velen stelden zich kandidaat om vanuit de Dorpsstraat, aan de boom van de Wetstraat te schudden. 

De nieuwe verkozen partijraad belooft boeiend te worden. De weg van de vernieuwing van onderuit is hiermee ook definitief ingeslagen. Ik zie ook veel engagement op vele andere plaatsen in de samenleving. In verenigingen, in klaslokalen, in de zorg, in de hulpverlening, in het jeugdwerk en op de werkvloer, in de gemeente.

Ik zie dat bij onze vele mandatarissen, onze burgemeesters en schepenen, raadsleden, deputés en parlementsleden, met daarboven op onze ministers. Wouter, Hilde, Benjamin, Annelies, Vincent en Sammy. 

Bedankt allemaal om elke dag het beste van jullie zelf te geven. Om onze ontrafelende samenleving samen te brengen, te verbinden en mensen te helpen. Het ongenoegen in de samenleving is breed, de dialoog ruw, en communicatie digitaal.  We staan met zijn allen in een storm die raast over alles en iedereen. Vele mensen hebben het moeilijk, echt moeilijk. 

Daarom hebben we de plicht om door te gaan, onder de mensen te komen, begrip te hebben, en stap per stap onze samenleving op te bouwen. Bouwen doe je van onderuit, je hebt er mensen voor nodig, materialen, maar vooral… een plan en vertrouwen. Dat is ook zo met de partij, we hebben mensen nodig, inhoudelijke bouwstenen , een plan en vertrouwen.

We moeten eerlijk zijn. Onze partij was het vertrouwen kwijt. We zijn gekwetst uit de verkiezingen gekomen, hebben rapporten gemaakt en moeilijke regeringsonderhandelingen gehad. Peilingen helpen niet voor het vertrouwen. Hoe kunnen we nu bouwen aan de Vlaamse Christendemocratie? Wat is het plan?  Ik kom terug op mijn inleiding, op Jennifer en Ben, het plan is eenvoudig, we moeten opnieuw heel duidelijk maken: voor wie, voor wat en hoe wij aan politiek doen.

Laat ons beginnen met onze missie van daaruit kunnen we die vragen beantwoorden. We formuleerden voor het eerst in onze geschiedenis een missie verankerd in een heel sterk artikel 1 en bevat 5 elementen die zeggen waar we voor staan.

CD&V is een Vlaamse Christendemocratische partij:

  1. Voor ons telt elke mens
  2. We geloven in wat elke mens kan 
  3. We geloven in wat mensen samen kunnen en wat mensen kunnen betekenen voor elkaar 
  4. We nemen onze verantwoordelijkheid ten opzichte van onze planeet 
  5. We doen op een waardengedreven manier aan politiek. 

Voor de concretisering vertrokken we van het kerstmanifest dat spreekt over de kracht van mensen in een uitdagende veranderende wereld.  Waar technologie, globalisering, klimaat, wereldorde en democratie, de impact van mensen snel verandert, en waar we de mensen willen versterken om samen de uitdagingen aan te kunnen. 

De onvrede is er omdat mensen zich machteloos, niet erkend, soms gewoon ook miskend voelen. De veranderingen zijn snel en drastisch, de onzekerheid neemt toe, de impact van mensen vermindert. Het is absoluut nodig dat wij luisteren naar het volk en oplossingen geven. 

Vol deemoed moeten we als partij zeggen, we hebben het begrepen, we hebben fouten gemaakt door te weinig te luisteren, wij verstaan uw zorgen,  én wij willen het samen oplossen.

Voor wie? 
Wij willen ons inzetten voor de mensen, in het bijzonder voor de gewone mensen. Mensen, die gewoon hun best doen en zonder pretentie hun verantwoordelijkheid nemen voor zichzelf en hun familie

Die de gewone dingen willen in het leven: een deftig inkomen dankzij een goede job en daarna een goed pensioen, een eigen huis, een veilige thuis, gezondheid, een toekomst voor hun kinderen.

Mensen die zelf eerlijk hun belastingen betalen, en zich ergeren aan profitariaat. Het zijn de mensen die in deze tijden van corona proberen de regels te volgen. Die vrijwilliger zijn in het vaccinatiecentrum, zorgen voor anderen. 

Ze staan overigens als eerste met hun botten aan om te helpen in Wallonie bij overstromingen, of te zorgen voor zij die het moeilijk hebben.

Het zijn de mensen die niet in betogingen bezittingen vernielen om de aandacht te trekken, die je niet hoort schreeuwen op twitter, die niet met boekhouders trukken uithalen om belastingen te ontduiken, of proberen te frauderen. 

Zij doen hun verdomde plicht. Nu kan je wel zeggen: is dat niet de focus van elke partij? Toch niet!

Zo zijn er partijen die vinden dat de overheid fiscale voordelen moet geven aan tweede, derde, vierde eigendomen, er zijn er die vinden dat profvoetbalclubs minder moeten bijdragen dan anderen, er zijn er die de belangen van de industrie boven de gezondheid van de mensen plaatsen, en zijn er die de winst boven de deftige verloning van werknemers plaatsen, er zijn er die graag een oogje dichtknijpen voor onrechtmatig profitariaat, er zijn er die meer in de overheid dan de mensen vertrouwen, er zijn er die altijd de uitzondering zien en niet meer de regel.

Maar wij CD&V wij kiezen we zonder schaamte en schroom terug resoluut voor een politiek voor gewone mensen, en de dagelijkse zorgen waar zij mee bezig zijn: hun inkomen, hun gezond leven en hun veiligheid in de veranderende wereld

Want dat is waar de mensen zich het meeste zorgen over maken. 

Hun inkomen, hun job en hun pensioen…. Zullen we genoeg overhouden, is een huis betaalbaar?  Kunnen we werk combineren met ons gezin en onze familie. Hier passen de stellingen over de betaalbaarheid van wonen. Hier is een eigen huis belangrijk voor een spaarpot en voor een warme thuis.

Daarom een voorstel om registratierechten naar nul te brengen voor de enige, eigen woning, maar ook de afschaffing van het fiscale voordeel voor de tweede, derde …woning. 

We creëren mogelijkheden tot alternatieve financiering van de woning. 

De woningprijzen in de gezondheidsindex en uiteraard behouden we de indexering op de lonen. 

Een belangrijke zorg is ook het pensioen van mensen, we willen dat elke dag werken meetelt voor het pensioen, en dat er keuzevrijheid tussen 62 en 67 is om met pensioen te gaan. Als echte familiepartij willen we jonge ouders meer tijd gunnen met hun kinderen. 

Er zijn zeer mooie stellingen, over drastisch uitbereiden moederschapsrust, de uitbreiding en de inzet van de partner in het geboorteverlof. Mogelijkheden voor grootouders om een deel van het geboorteverlof op te nemen, en pleegverlof voor pleegouders

Zo leggen we de link naar een gezond leven en gezondheid

Corona drukte ons terug met de neus op de feiten. 

Gezondheidzorg dichtbij  en betaalbaar is cruciaal. 

Niks zo nabij als de huisarts, door subquota in te voeren willen we dat tekort aan huisartsen tegen gaan. 

En door verplichte conventionering en aanpak van ereloonsupplementen, wordt de factuur eerlijker en betaalbaarder.

We hebben het over het recht op deconnectie, en we willen van Vlaanderen een blue zone maken waar mensen langer en gezond leven.

We gaan voor meer natuur met hoge kwaliteit dichtbij en meer open ruimte. 

In veel stellingen maken we als christendemocraten echt een sprong voorwaarts met een link tussen ecologie en gezondheid. 

Tenslotte willen we dat mensen zich veilig weten in de veranderende wereld.

Veiligheid heeft vele aspecten, mensen willen zich ook thuis voelen in hun buurt. 

Maar die staat vandaag onder druk.

Er komen mensen in de wijk wonen die hun taal niet spreken, waardoor contact leggen moeilijk gaat. 

Ze zien schooltjes om de hoek verdwijnen, winkels sluiten en banken enkel digitaal bereikbaar worden.

Ze zien geweld op straat, betogingen waar een honderdtal vandalen de boel kort en klein slaan, maar weinigen daarna gestraft worden.

Vandaar stellingen over buurtregisseurs, over het nederlands als opstap naar integratie, maar ook als tweede landstaal voor franstaligen.

We gaan voor een echte buurtpolitie met het opvoeren van de aanwezigheid van wijkagenten.

Op het vlak van migratie zullen we het altijd opnemen voor wie op de vlucht is voor gevaar voor zijn of haar leven. 

Om de procedure voor asiel te vergemakkelijken, willen we dat er centra aan de Europese buitengrenzen worden gebouwd, zodat echte vluchtelingen snel geholpen kunnen worden. 

En de integratie kan maar perfect zijn als we ook de discriminatie effectief aanpakken zowel op de arbeidsmarkt als op de woonmarkt. Praktijktesten dus mét gevolgen.

Hoe kunen we dat aanpakken?

We willen dat allemaal aanpakken, heel nabij, dicht bij de mensen, en dus moet ook de democratie heel nabij zij, met kleinere kieskringen en een opbouw van de democratie van onderuit, vanuit het lokale.

We zetten in op buurtpunten, een soort één-haltewinkels en ontmoetingsplekken die de buurt opnieuw een kloppend hart geven. 

We gaan voor statiegeld tegen zwerfvuil, een milieuprobleem dichtbij de mensen. 

In alles hebben we aandacht hebben voor de menselijke schaal, de buurt , de vereniging, weg van het gigantisme en de opschaling.

In alles de familie en thuis toets.

We doen dit ook door te vertrouwen in wat mensen kunnen en samen kunnen.

Daarom  geloven we in de kracht van schoolteam om scholen meer zelf te laten beslissen, hoe ze de eindtermen en curicullum realiseren of dat mensen wel kunnen oordelen als ze willen zwemmen in open open water.

We gaan voor de automatische toekenning van rechten, voor vereenvoudiging van de fiscale aangifte en voor 0-bureaucratie voor zelfstandigen. We moeten ook vertrouwen hebben in onszelf, in onze eigen kracht , in onze boodschap en in onze mensen. 

We hebben krachtige mensen , goede bestuurders en we weten wat kiezen:

Ik zie een keuze op een vijftal assen: 

Als we moeten kiezen tussen gigantisme en nabijheid kiezen we nabijheid

Als we moeten kiezen tussen groot kapitaal en achterpoortjes en eerlijk inkomen voor de mensen, dan gaan we voor het inkomen van de gewone mensen.

Als we moeten kiezen tussen open grenzen en laisser faire of veiligheid en normen en waarden dan kiezen we voor dat laatste.

Als we moeten kiezen tussen winst maken of gezondheid voor de mensen dan kiezen we voor de gezondheid eerst.

Als we moeten kiezen tussen de staat of vertrouwen op mensen dan geven we vertrouwen aan mensen.  


Beste vrienden, 
We hebben de statuten vernieuwd, we hebben een basis gelegd voor keuzes die we maken, het werk is niet af. 
We moeten verder, er zal nog veel tegenwind komen.
Maar we mogen niet twijfelen, we moeten elkaar bemoedigen en eendrachtig zijn. 

Wij willen met al onze kracht de mensen opnieuw verbinden en kracht geven om de uitdagingen samen aan te kunnen.

We moeten vertrouwen geven en uitstralen.

Of om het met de woorden van Amanda Gorman, een gewone stotterende jongedamen, die buitengewone gedichten maakt, te zeggen: 

Want er is altijd licht. 

Als we maar moedig genoeg zijn om het te zien.

Als we maar moedig genoeg zijn om het te zijn.

Ik dank U